وبلاگ سرگرمی و دانستنی ها
» میراث جمهوری آذربایجان در امتداد جاده های ابریشم
در طول آثار جاده ابریشم بزرگ
جاده های بزرگ ابریشم دو جهان متفاوت - شرق و غرب - را گرد هم می آورد - نتوانست اثری از تاریخ توسعه سیاسی ، اقتصادی و فرهنگی برخی کشورهایی را که از طریق آن میگذشتند ، باقی بگذارد. مسافران ، بازرگانان و مبلغان مبادله ارزشهای فرهنگی ، علمی ، آموزشی و معنوی داشتند. جمهوری آذربایجان در مسیر جاده ها قرار داشت و سهم بسزایی در توسعه این شبکه حمل و نقل جهانی داشت. کالاها و محصولات شهرها و شهرکهای آذربایجانی با موفقیت بسیار خوبی در امتداد جاده های ابریشم پخش شد و از مدت ها قبل شهرهای آن به عنوان مراکز فرهنگ ، علم و آموزش فعالیت می کردند. روغن ، فرش ، ابریشم خام ، پارچه های ابریشمی ، پنبه ، اسلحه ، میوه های خشک ، نمک ، سنگ های قیمتی ، جواهرات ، آلوم ، زعفران ، رنگهای طبیعی ، سفال های پلی کروم ، ظروف چوبی ، فلزات غیر آهنی ، ماهیان خاویاری و چوب تجارت اصلی بودند صادرات آذربایجان مسیرهای دو جانبه زمینی و دریایی جمهوری آذربایجان را با چین ، سوریه ، هند ، آسیای صغیر ، ایران ، مصر ، روسیه ، شبه جزیره عربستان ، شمال آفریقا و اروپا پیوند داد. انگلیسی ها عادت داشتند مسیرهای خود را از طریق جمهوری آذربایجان به هندوستان بگذرانند ، بازرگانان هندی با باکو و شمامی با ادویه و پارچه های ترمه تجارت می کردند. به همین دلیل ، در واقع ، یکی از کاروانسراهای قرون وسطایی در باکو نام اصلی هند را دارد ، "مولتی". باکو قبلاً به عنوان یک نقطه حمل و نقل برای کالاهایی که از چین و هند از طریق دریای سیاه به قسطنطنیه عبور می کردند ، خدمت می کرد.
جاده های ابریشم در آذربایجان چندین شهر را در جهت شمال غربی عبور می کند. باکو ، پایتخت آذربایجان ، واقع در چهارراه شرق و غرب ، همواره بوده است و حتی امروز نیز به عنوان اصلی ترین مرکز اداری ، سیاسی ، فرهنگی ، ایدئولوژیکی ، صنایع دستی و تجارت منطقه باقی مانده است. این شهر همچنین به عنوان یک بندرگاه مهم شناخته می شود. یک نقشه کاتالونیا در سال 1375 ، دریای خزر را "دریای باکو" نشان می دهد. خود پایتخت و اطراف آن ساختمانهای بی شماری را که از زمان جاده های ابریشم بزرگ شناخته شده است ، مانند " ایچریشهر " ، شهر قدیمی ، که در مرزهای خود به خطر می اندازد ، حفظ کرده است. قرن کاخ شروان شاهان، برج دوشیزه و همچنین مساجد، کاروانسراها، حمام، مقبره و مدرسه. شهر دیواری باکو با کاخ شیروانشاه و برج مایدن اکنون در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. معبد « آتاشگاه"که با هزینه پیروان هندی زرتشت ، موسوم به پارسی برپا شده است ، نمونه دیگری جالب از مبادلات بین فرهنگی در این شهر است. آتاشگاه یا "آتشکده" ، یک معبد مذهبی شبیه قلعه در سوراخانی ، یک مرکز زیارتی و فلسفی برای عبادت آتش بود. طبق کتیبه های فارسی و هندی ، از این معبد به عنوان مکان عبادت آتش هندو و زرتشت استفاده شده است. مناظر فرهنگی هنری راک گوبوستان ، که در فهرست میراث جهانی یونسکو نیز گنجانده شده ، نمایانگر ذخیره فرهنگی هنری سنگ است که مناطقی از یک فلات تخته سنگهای صخره ای را که از نیمه بیابان جمهوری آذربایجان مرکزی برخاسته است ، با یک مجموعه برجسته بیش از 6000 صخره پوشش می دهد. حکاکی هایی که گواه 40 000 سال هنر سنگ است. این سایت همچنین دارای بقایای غارهای مسکونی ، شهرکها و دفنها ،
مطلب مرتبط
معرفی بهترین مقاصد سفر 2026- مقرون به صرفه، ایمن و پر طرفدار شهر شمامی ، واقع در چهارراه مسیرهای کاروانی که اروپا و آسیا را پیوند می دهد ، این شهر نقش مهمی در تجارت بین المللی ابریشم ایفا کرد. بازرگانان از سراسر جهان به بسیاری از بازارهای شلوغ در آنجا می روند. شمامی یک مرکز تجاری بزرگ بود و کالاهایی که از اینجا صادر می شد ابریشم و فرش بود. مطابق توصیفات مسافران ، شمامی بهترین ابریشم را تهیه کرده است ، که از آن برای تولید پارچه هایی از قبیل دستبند ، دارایی ، دیبا و زربفت استفاده می شد. این شهر همچنین به دلیل شراب خود مشهور بود ، که عمدتا به اروپای غربی صادر می شد. Basgal (منطقه اسماعیلی) یکی از قدیمی ترین شهرک واقع در جاده ابریشم است. قرن ها یکی از مهمترین مراکز بافتن ابریشم بود. ویژگی بارز دیگر بازگال این است که قبلاً در قرون وسطی این شهرک دارای سیستم فاضلاب پیشرفته ای بود و همه خانواده ها دارای حمام بودند.
لاهیج یادبودی از آثار باستانی شهری و معماری است که توسط ایالت محافظت می شود. لاهیج یک مرکز صنایع دستی مشهور برای تولید اسلحه های فلزی سرد ، ظروف مسی تزئین شده با طرح حکاکی شده و غیره گابالا شهری است که 2400 سال پیش مشهور شد. این شهر با دیوارهای دفاعی محصور احاطه شده بود ، که در پشت آن کاخ ها ، خانه های اشراف ، غرفه ها ، بازارها و اماکن عبادی در حال توسعه بودند. این شهر به دلیل پرورش کرم ابریشم و باغداری مشهور بود.
شوشا یک شهر منحصر به فرد است که میراث فرهنگی عظیمی را ، بطور ملموس و نامحسوس به جا گذاشته و در مرکز قره باغ - منطقه باستانی آذربایجان - واقع شده است. در واقع در بخش استراتژیک و اقتصادی قره باغ ، به پایتخت خانه قره باغ تبدیل شد. این شهر با دیوارهای سنگی احاطه شده بود که برجهای گرد آن را محافظت می کرد. خان و دربار او در یک ارگ مستطیل شکل احاطه شده با بازارها ، مساجد جمعه و محله های مسکونی زندگی می کردند. هر محله در حوالی مسجدی واقع شده بود که اطراف آن مربعهای کوچکی حاوی منبع آب آشامیدنی بود. املاک شهری که دارای یک باغ و یک قطعه سبزیجات هستند توسط دیوارهای سنگی از خیابان جدا شدند. قسمت جنوبی شوشا دارای دشت بسیار معروف به نام "جیدیر دوزو" است که در گذشته اصلی ترین مکان برای جشن ها و مسابقات ورزشی در شوش بود ، مانند مثال ، Chovqan یا Chovken ، یک بازی سنتی اسب سواری قره باغ ، اکنون در لیست میراث فرهنگی نامشهود یونسکو که نیاز به حفاظت فوری دارد ، در فهرست یونسکو گنجانده شده است. شوشا به دلیل تجارت خود در فرش و محصولات ابریشم مشهور بود.
شکی ، ذخیره معماری این کشور ، یکی از باستانی ترین شهرهایی است که در کوهپایه های کوه قفقاز واقع شده است. ارگ و کاخ خان در مرکز تاریخی شکی واقع شده اند. ساختار کاخ از ترکیبی از آجر قرمز با سنگ فرش قرمز ساخته شده است و حاوی یک میخ منفرد نیست. نمای کاخ ، رو به جنوب ، دارای یک قاب مشبک با مجموعه ای از شباکا رنگی (موزاییک سنتی) است. این مرکز تاریخی با داشتن خیابان اصلی خرید ، ساختمانهای عمومی ، حمام خانه ها ، مغازه ها و کارگاه های صنعتگران ، کارخانه های تولید ابریشم ، تعاونی ها ، خانه های مسکونی فردی ، یک منظره تاریخی با کیفیت و اصالت را حفظ کرده است. در بخش شمالی شهرستان، خرابه های یک بار تسخیر قلعه "Galarsan-gorarsan" وجود دارد ( «بیا و ببین") . افرادی که در امتداد جاده های ابریشم سفر می کردند برای مذاکره و همچنین اقامت شبانه در کاروانسراهای شیکی اقامت داشتند. با گسترش مسیحیت ، کلیساهای اولیه آلبانیایی مسیحی در این شهر و اطراف آن ظاهر شدند. بهترین معبد شناخته شده است در یک روستای کوچک کوهستانی واقع، کیش (1 ST -2 دوم قرن). زیارتگاه کیش به "اجداد کلیساها در شرق" بدل شد.
یکی دیگر از گنجینه های معماری آذربایجان ، پل های باستانی آن است. معروف ترین آنها عبارتند از "Sinig Korpu" در منطقه Gazakh ، پل های Khudaferin در کنار رود ارس در منطقه Jabrayil. این پل ها به عنوان اصلی ترین مسیر مهاجرت اقوام و اقوام مختلف خدمت می کردند و یکی از مؤلفه های اصلی جاده های ابریشم را نشان می دهد.
تبادل اطلاعات ، دین ، ارزش ها و سنت های فرهنگی و همچنین مهاجرت مردمان با توسعه راه های ابریشم تقویت شد. در این مسیر شهرهای تجاری از همه ابعاد و دهکده ها پدید آمده اند که باعث تحریک مهم فرایندهای اجتماعی و فرهنگی ، عملیات گسترده تجاری ، توافق های دیپلماتیک و حتی اتحادهای نظامی می شود.
از زمان های بسیار قدیم ، جمهوری آذربایجان نقش یک گلدان ذوب تمدن را ایفا کرده است ، و به عنوان محل برگزاری و محل اصلی انتقال سنت ها و آداب و رسوم مختلف فرهنگی خدمت می کرد. میراث نامشهود آذربایجان ، متنوع و غنی ، همچنان به زندگی خود ادامه می دهد و از نسلی به نسل دیگر منتقل می شود. از نظر فرهنگی و تاریخی ، جمهوری آذربایجان با تاریخ راه های ابریشم ارتباط تنگاتنگی دارد و از توسعه آن به شدت تحت تأثیر قرار گرفته است. یک نکته مرجع این پیوند محکم بین جاده های ابریشم و آذربایجان "هفت زیبایی" از شاعر بزرگ نظمی گنجوی (1141-1209 ، گنجا ، جمهوری آذربایجان) است که در آن او به طور تمثیلی کشورهایی را که در این جاده های بزرگ قرار دارند ، توصیف می کند.
قرار گرفتن در جاده های ابریشم باعث افزایش رشد صنایع دستی در کشور شد. به عنوان مثال در سال 1834 بیش از 400 مغازه از صنعتگران در خیابان ها و بازارها در شهر شکی وجود داشته است. در بین محصولات صنایع دستی تولید شده در شکی ، محصولاتی وجود دارد که منحصر به فرد منطقه است ، مانند "tekelduz" - گلدوزی های دارای نخ رنگ ابریشمی تامبور روی مخمل تیره و سوزن مخصوص به نام "garmach". این روش گلدوزی نیز در آسیای میانه و کشورهای خاورمیانه مورد استفاده قرار می گیرد ، اما "تکنلدوز" ساخته شده در شیکی با طراحی و تکنیک گلدوزی متمایز است. صنایع دستی متنوعی در شکی ایجاد شد ، مانند آهنگر ، ساخت اسلحه ، ابریشم بافی ، شباکا تزئینی و هنری ، وسایل جواهرات ، گلدوزی های ابریشمی و هنری. صندوق های کوچک صندوق چوبی به نام "mujru" یکی دیگر از محصولات معروف صنایع دستی است. موژروس توسط خانمها برای جواهرات یا نخ های گلدوزی استفاده می شد. این جعبه های کوچک از چوب های سخت محلی مانند شاه بلوط و گردو ساخته شده اند و با مس ساخته شده از چکش تزئین شده اند. از زمان های بسیار قدیم و تا امروز ، جعبه های کوچک "mujru" ویژگی اصلی مهریه عروس های این منطقه است.
ریشه آداب و رسوم یافت شده در امتداد جاده های ابریشم ، هنر Kelaghayi در دو مکان در جمهوری آذربایجان - در شیکی و بازگل - متمرکز شده است. "Kelaghayi" روسری زن است و از نخ های ابریشمی نازک ساخته شده است و رنگ های آن به مناسبت های خاص اجتماعی گره خورده است. هنر ساخت Kelaghayi منحصراً از طریق کارآموزی غیر رسمی منتقل می شود و در درجه اول یک شغل درون خانوادگی است. عمل سنتی ساخت و پوشیدن روسری ، بیانگر هویت فرهنگی ، سنن دینی است و به عنوان سمبل انسجام اجتماعی ، تقویت نقش زنان و تقویت وحدت فرهنگی جامعه آذربایجان خدمت می کند.
قالی بافی یکی دیگر از سنتهای رایج در جمهوری آذربایجان است. الگوهای فرشهای آذربایجان از خصوصیات مناطق مختلف کشور است. فرش نیز یک سنت تجاری خانوادگی است که به صورت شفاهی و از طریق عمل منتقل می شود. قالی بافی با زندگی روزمره و آداب و رسوم جوامع درگیر ارتباط نزدیکی دارد ، نقش آن در معنای نقشهها و کاربردهای آنها منعکس شده است. بنابراین ، فرش به طور گسترده ای برای دکوراسیون منزل و مبلمان مورد استفاده قرار می گیرد. فرشهای خاصی وجود دارد که بطور خاص برای معالجه پزشکی ، مراسم عروسی ، تولد فرزند ، مراسم عزاداری و نماز بافته می شود. همچنین از این فرش توسط دختران جوان استفاده می شود که ضمن گفتن ثروت و آواز خواندن آهنگ های سنتی در هنگام نوروز روی آنها می نشینند.
جشن نوروز بایرام (سال نو منطقه ای) به مناسبت روز اول بهار یکی از سنت های برجسته ای است که در طول جاده های ابریشم منتقل شده است. این کشور با عبور از ، قاره هند ، افغانستان ، ایران ، جمهوری آذربایجان و سایر کشورها به طور گسترده ای از آسیای میانه به ترکیه سفر کرد. نوروز سال نو و آغاز بهار را نشان می دهد. این جشن در 21 مارس هر سال برگزار می شود. نوروز با سنت های مختلف محلی و داستان ها و افسانه های بی شماری همراه است. آهنگ ها و رقص ها تقریباً در همه مناطق مشترک است ، مانند غذاهای نیمه مقدس خانوادگی یا عمومی. نوروز ارزش های صلح و انسجام بین نسل ها و خانواده ها و همچنین آشتی و همسایگی را ترویج می کند و به این ترتیب به تنوع فرهنگی و دوستی در بین مردم و جوامع مختلف کمک می کند.
مطلب مرتبط
برن- پایتخت سوئیس بهترین شهر جهان برای زندگی در سال 2026در زمینه ورزش می توان از کشتی سنتی گللاش به عنوان یک فعالیت مشترک ورزشی در بین کشورهای راه ابریشم یاد کرد. گلش رقابت در نیروی بدن و همچنین در اراده و روح است. این تورنمنت ها مانند موسیقی روزگار باستان ، به طور معمول با صداهای سازهای سنتی بادی به نام زورنا و رام زدن درام ها همراه هستند. کشتی گیران گلاش به عنوان pekhlevans شناخته می شوند. در طول نوروز بایرام ، پلخوانی ها نمایش های چشمگیر را برای نمایش هنر و سنت های زنده خود آماده می کنند.
گفتنی است: "هنر و نمادهای سنتی کلقاجی ، ساختن و پوشیدن روسریهای ابریشمی زنانه" ، "هنر سنتی فرش بافی آذربایجان در جمهوری آذربایجان" و "نوروز" همگی در فهرست نمایندگان یونسکو درج شده اند. میراث فرهنگی نامشهود بشریت.
تحمل و میهمان نوازی برای کشورهایی که در طول جاده ها از جمله آذربایجان وجود دارند ، اصلی ترین ویژگی هاست. این کشور طی تاریخ طولانی خود مراحل مختلفی از زندگی معنوی را پشت سر گذاشته است. جمهوری آذربایجان نمونه ای کامل از کشور با تحمل مذهبی بالا است. امروزه نیز مانند سالهای گذشته در کنار مساجد کنیسه ها ، کلیساهای مسیحی و معابد زرتشتی وجود دارد. تحمل یکی از ویژگی هایی است که در زمان جاده های ابریشم تقویت شده است. همین مسئله را می توان در مورد میهمان نوازی مردم آذربایجان ذکر کرد ، جایی که همیشه از زیارتگاه ها ، بازرگانان ، غریبه ها به گرمی استقبال می شدند.
جاده های بزرگ ابریشم تاریخی از تمدن ها است و به راحتی نمی توان نقش آن را بیش از حد ارزیابی کرد. با انواع افسانه ها و داستان های عامیانه دفن شده است. همه کشورهایی که از طریق آنها این طولانی ترین مسیر تجارت بین قاره ای طی شده است بی حد و حصر و پیشرفته ترین دستاوردهای آن سالها را به ارث برده اند. جمهوری آذربایجان به عنوان یکی از مهمترین پیوندهای جاده های ابریشم و بخشی جدایی ناپذیر در پیشرفت بشر خدمت کرده است
https://en.unesco.org/
