فلسفه رقص و بازی های محلی در ایران

» فلسفه رقص و بازی های محلی در ایران

ایران محل زندگی یکی از قدیمی ترین تمدنهای بزرگ مستمر در جهان است که شهرکهای تاریخی و شهری با قدمت 4000 سال قبل از میلاد مسیح در آن بوجود آمده است. ایران دارای سابقه طولانی در بورس تحصیلی است که فرهنگ غنی از هنر ، ادبیات ، شعر ، موسیقی ، آشپزی و معماری را ایجاد کرده است.


از میان صدها بنای تاریخی ، ساختمانهای تاریخی ، اماکن باستانی ، مجتمع ها و شهرهایی که در سراسر ایران واقع شده اند ، تاریخچه تاریخ امپراتوری پارس به زمان توسعه بین النهرین باستان ، سرزمینی که توسط رودخانه های دجله و فرات مشخص شده است ، باز می گردد. از آنجا که ایران از قومیت های زیادی تشکیل شده است ، می توان تنوع زیادی از انواع رقص اعم از رقص های مردمی گرفته تا کارهای رقص پیچیده را پیدا کرد.

رقص بوشهری

موسیقی عامیانه نقش مهمی در زندگی مردم بوشهر ، از مراسم تا مراسم عزاداری و در زمان کار یا خواب کودکان دارد. قدمتی طولانی در فرهنگ مردم دارد. رابطه قاطع بین انواع موسیقی و زندگی مردم این منطقه به گونه ای است که کار کردن در دریا یا حتی در خشکی بدون حرکات ریتمیک و آهنگ های عامیانه قابل تصور نیست. نمونه آن ترانه ملوانان بوشهری در دریا است که در زبان محلی به "نیم" معروف است که شور و نشاط خاصی را در دریا ایجاد می کند و در فهرست میراث نامشهود ایران به ثبت رسیده است. پیشینه این نوع آهنگ های شاد در منطقه بوشهر به آهنگ ها و حرکات ریتمیک کارگران سیاه آفریقایی و عرب در زمان کار در سواحل جنوبی ایران باز می گردد که در حال حاضر یکی از ویژگی های محلی محسوب می شود.


رقص ریشه های بوشهری در حقیقت ، موسیقی و رقص این منطقه از موسیقی بوشهری و قبایل مجاور و مهاجران همچون لرزهای کهگیلویه و بویراحمد ، بختیاری و قشقایی ترکیب شده است. همچنین ، مجموعه ای از ترانه ها و رقص های عامیانه در بوشهر وجود دارد که به عنوان "بندری" مشترک است و منشأ آن کاملاً مشخص نیست و در بنادر آبادان ، خرمشهر و بندرعباس نیز رایج است. ریتم رقص بوشهری با تکان دادن شانه ها ، دست ها و انگشتان سریع است. پاها در امتداد یکدیگر به دور دایره تخیلی حرکت می کنند و رقاصنده گاه دستان خود را روی میخ می گذارند یا آنها را جلوی بدن و بالای سر خود حرکت می دهد.


لرزش شانه در رقص های بوشهری با خم شدن رقصندگان همراه است ، دستان خود را به سمت بالا و پایین جلوی بدن خود حرکت می دهد که گاه با شمشیری از حرکات عرب و آفریقا انجام می شود ، با این حال ، جنبش رقص بوشهری مانند فرهنگ رقص لوری است. . رقصی که در بوشهر با نام های "دره" ، "دوری" و "درئی" شناخته می شود توسط سبک ها و سازهای مختلفی مانند باغپیپس ، نی رید ، تک نی ، شاخ ، دمام و سمبل اجرا می شود. ویژگی برجسته رقص های بوشهری رقص با دستمال در دایره ای با پیش نویس مانند آواز خواندن است که به "حاجیاتی" (یا حاجیوتی) معروف است. پیش نویس حاجیوتی در شروع رقص ها برای جمع آوری رقاصان در کنار هم ، آماده سازی آنها و ایجاد نیم دایره رقص انجام می شود.

شکل زنجیره ای ، دایره ای و گروهی از دیگر ویژگی های رقص بوشهری به همراه گرداب آهسته و لرزیدن مکرر شانه در اکثر مناطق است. رقص بوشهری به رقص های دوری و سایر رقص ها تقسیم می شود. رقص های دروری و زنجیره ای در یک میدان نیم دایره ای توسط گروه هایی در بوشهر انجام می شود. نیم دایره رقص گاهی بدون "سرچوپی" ایجاد می شود (یعنی کسی که به عنوان نفر اول گروه رقص بایستد). بعضی اوقات ، نوازندگان در شروع گروه ایستاده اند و آنها نیز با نواختن سازها به طور همزمان می رقصند. ریتم رقص بوشهری از آهسته تا سریع افزایش می یابد و ویژگی اصلی آن در پایان هر آهنگ در حال تغییر است که کم کم شدت می یابد. این نوع رقص های زنجیره ای بوشهری دو مجموعه مستقل به نام های بوشهری دور و چهاردرستیل دور است که همزمان انجام می شوند.


بوشهری دور شامل دو نوع رقص است که نام آنها چوبی بوشهری و شاکی است. این نوع دوری با چوبی شروع می شود که رقص آهسته ای است و توسط شاکی به پایان رسیده است. چهارشنبه دور شامل چهارشنبه چوبی ، خرد رقهی و سپا است که سریعترین نوع رقص در این مجموعه است. یکی از ویژگی های این دور رقص با دستمال است و همچنین بدون دستمال انجام می شود و حرکات آن مانند رقص لوری است که تکان دادن شانه ها به آن افزوده شده است. رقص های دیگری که مجموعه دوم را تشکیل داده اند عبارتند از: خمیری ، بندری ، مولودی و توکی دستمال با اختلافاتی در شکل رقص.


رقص بختیاری

یک آیین زیبا و با ارزش در بین قبایل بختیاری است که سمبل وحدت ، همدلی ، همبستگی و همکاری آنها است. مردم بختیاری در اجرای رقص های سنتی خود قاطع و دقیق هستند و همچنین در مراسم های شادی و جشن های عروسی خود به اشکال مختلف می رقصند. اول از همه ، شما باید با کلمات مربوط به رقص چهارمحال و بختیاری آشنا باشید که مهمترین آنها "توشمال" است.


در واقع ، " توشمال " برخی از نوازندگان بختیاری و خوانندگان محلی هستند که نقش اساسی در اجرای مراسم رقص دارند. موسیقی و شعرهای سنتی آنها با صدای سورنا و طبل پایدار بوده است و با صدای سازهای آنها نوعی هماهنگی و هیجان ایجاد می کند. هر قبیله در منطقه بختیاری دارای یک توشمال منحصر به فرد است که در کلیه مراسم های خوشبختی یا عزاداری همراه قبیله است. فلسفه زیبای رقص در قبیله بختیاری از پیشینه و نوع زندگی عشایری آنها گرفته شده است. بزرگان بختیاری رقص را به عنوان پیشگام گروه رقص شروع می کنند. در بیشتر رقص ها ، زنان با لباس های رنگارنگ و لوازم جانبی محلی روی پارچه خود ، با ریتم Toshmals ، همزمان با مردانی که لباس محلی می پوشیدند ، می رقصند. این رقص در برخی مناطق ایران از جمله لرستان ، کهگیلویه و بویراحمد ، خوزستان ، بوشهر و فارس در بین قبایل به سبکهای مختلف اجرا می شود. به طور کلی ، رقص بختیاری در چند نوع انجام می شود و بیشتر به دو گروه اصلی تقسیم می شود که یکی از آنها مخصوص آقایان است و نوعی رقص رزمی و نوع دیگر رقص گروهی است. رقص گروه اول "Tarke Bazi" یا " Jangnome " است که با نام های " Choub Bazi " و " Cho Bazi " شناخته شده است.


تارك بازي تنها نوع رقص مردان بختياري است كه زنان در آن شركت نمي كنند. اين نوعي از رقص رزمي است كه به صورت 2 به 2 با تكه هاي چوبي به نام هاي تارك يا درك اجرا مي شود و بقيه در كنار هم مي ايستند و به نوبت و در رقص شركت مي كنند. جای رقصندگان قبلی را پر کنید. این رقص نمادی از قدرت و دلاوری مردان است. گروه دوم انواع مختلفی از رقص را شامل می شود كه معمولاً توسط زن و مرد در یك گروه انجام می شود. "سپا" یکی از رقص های گروهی است که در آن زنان و مردان به طور متناوب به شکل دایره‌ای ایستاده اند. این رقص دارای ریتمی آرام است


رقص سیستانی

در گذشته به عنوان یک ورزش مردمی در سیستان شناخته می شد. از آنجایی که استفاده از این کلمه در بین مردم خوشایند به نظر نمی رسد ، به مجموعه چوبی بیزی ، ترکیبی از دین ، ​​اعتقاد و عمل تغییر یافته است. بدین ترتیب ، چووب بیزی علاوه بر اینکه مردم را در مراسم های مختلف گرد هم می آورد از رزمی استفاده می کرد و به عنوان ارائه نقش مردم در صحنه نبرد و نمادی از پیشینه تاریخی سیستان شناخته می شود.


رقص آیینی سیستانی با قدمت بیش از 1000 سال باستان ، علاوه بر جنبه نمایشی ، دارای کارکردهای خاصی است که هویت افراد محلی را به همراه برخی از آلات موسیقی محلی مانند Dulcimer ، Qichak ، Chogir و طبل نشان می دهد. رقص سیستانی به دو گروه تحت عنوان "رقص چپی" ( رقص زنانه ) تقسیم می شود که با پیگیری ضربات خاص دایره و "شمشیر یا چوب رقص" ( رقص مردانه ) که شکل خاص آن متناوب است. در گذشته توسط گروهی از زنان و مردان. علاوه بر این ، رقص مردانه در سیستان نیز به رقص های "چوب منفرد" و "چوب دوبل" تقسیم می شود. رقص چوبی دو نفره توسط دو رقصنده و دو چوب انجام می شود و در رقص تک چوب ، گروهی از رقصندگان فقط با یک چوب در دست خود در یک صف دایره ای با جمعیتی که در اطراف نشسته اند تشویق می شوند.


رقص شمشیر یکی از اصلی ترین رقص های سیستانی در جنوب شرقی ایران است و رقص چوب سیستان یکی از معروف ترین و محبوب ترین رقص های مردم منطقه سیستان است و آنچه در رقص سیستانی به نام چوبه بیزی شناخته می شود ، ادامه رقص شمشیر است در میان مردم سیستان باستان به منظور نشان دادن قدرت دفاعی خود در برابر مبارزان. رقص های مردمی چوب و شمشیر در حال حاضر در اکثر رویدادهای سیستان در مناسبت های مختلف از جمله مهمانی های عروسی ، جشن و غیره انجام می شود.


فلسفه رقص سیستانی اسرار و معانی پنهان در پشت هر نوع رقص شمشیر وجود دارد. رقص شمشیر که با نوعی رقص معنوی شروع می شود و گردباد سمیه در اصل به معنای چرخیدن در اطراف محور است که از فلسفه رقص های سما گرفته شده است. دستهایی که به سمت آسمان نشان می دهند و گردبادهای منظم نیز معانی خاصی دارند. رقص آیین شمشیر در سیستان جنبه دفاعی دارد و داستان دو قهرمان چهره به چهره قهرمان با یکدیگر است. هنگامی که یک حریف می افتد ، رقیب او را دعوت می کند تا بایستد و به او اجازه ایستادن را می دهد. به این ترتیب اگر درمان ، شجاعت رستم (قهرمان اسطوره ای ایران) را که دشمن خواب آلود خود را از خواب بیدار می کند به یاد می آورد و سپس با او می جنگد. وقتی یکی از آنها شکست بخورد ، نوازندگان سورن و طبل را برای برنده بازی می کنند. حرکات ریتمیک ، صف دایره ای رقصندگان و چرخش دایره ای (نمادی از زمین حاصلخیز) مانند فرخنده عمل می کند و وحدت افراد در یک جامعه را نشان می دهد


تمام عناصر چوبازی از جمله لباس ، رنگ ، شمشیر ، چوب و غیره بطور صحیح و بر اساس فرهنگ سیستان شکل می گیرد ، بنابراین بین روسری (لانگوته به گویش سیستانی) و فرم پوشش کامل سر و بینی در حقیقت ، این پوشش برای محافظت و جلوگیری از گرد و غبار و وزش باد از باد صد و بیست روزه به دهان و بینی مورد استفاده قرار می گیرد. لباس های گشاد ، رنگ سفید و مواد پوشاک مناسب با شرایط آب و هوایی بیابانی و القا کننده هستند. از خوشبختی مردم کمربند لباس سنتی در شمشیر سیستانی یا رقص چوب به معنای آماده سازی در برابر وضعیت غیر منتظره مانند حمله دشمنان به دلیل پیشینه تاریخی سیستان است. این رقص دارای یک آیین مهم و جادوی مذهبی مهم بوده و از همان نقش در اعتقادات اولیه قبایل برخوردار است همانطور که این نقش در فرهنگ های پیشرفته نماز وجود داشت. نقاشی های دیواری در کوه خواجه ، در سیستان و بلوچستان که مربوط به دوره های اشکانی و ساسانی است در حقیقت نشان از رسوم موسیقی ، مراسم ، رقص شمشیر و نبرد در این منطقه از ایران در آن زمان است.

رقص تارک بیزی

یکی از بازی های قدیمی ، محلی و رزمی در بین ایرانیان است که بیشتر در مراسم ها و مهمانی های شاد مانند مهمانی به همراه موسیقی و رقص اجرا می شود.


تارک بیزی در ابتدا از میدان نبرد گرفته شده است ، اما طبیعت آن با اضافه کردن موسیقی و حرکات مختلف به آن تبدیل به یک رقص محلی شده است که حس هیجان و لذت مردم را برانگیخته است. تارک بیزی به معنای بازی با یک تکه چوب است که در بین عشایر و قبایل مشترک است و بیشتر در میان قبیله بهمئی لور (منطقه بهمئی در جنوب غربی چهارمحال و بختیاری ، غرب کهگیلویه و بویراحمد و شرق خوزستان) ، بختیاری ها ، یاسوجی ها ، قشقاییان ، ممسنیان ، مردم فراهانیان و برخی روستاییان و عشایر لرستان.


نبرد چوب سابقه طولانی در بین قبایل منطقه زاگرس دارد. تارک بیزی یکی از هنرهای رزمی مردان در قبیله بختیاری است که به طور مداوم به عنوان رقص یاد می شود. عشایر بختیاری دستمال گاردانی و دستمال بزی دارای اصالت فرهنگی و سنتی هستند که در میدان نبرد بازی شده اند و در واقع نوعی نبرد برای آماده سازی جوانان برای نبرد بود. بالاترین افتخار یک مرد ایرانی شجاعت در نبرد بود بنابراین یادگیری روش ها و مهارت های نبرد به عنوان یک عادت خوب در بین جوانان در نظر گرفته می شود.


آنها حتی در زمان صلح مهارت های رزمی را تمرین می کردند. این آیین قدیمی قبلاً در بین قبیله بختیاری انجام شده بود ، اگرچه به یک آیین جشن تغییر یافته است و هیچ آیین دیگری نتوانسته است مانند خاورمیانه عرف نبرد را مانند این پوشش دهد. ویژگی اصلی این برانگیختگی ، ماهیت گروهی ، هیجان زیاد و خلق و خوی در طول بازی است که جنبه های رزمی و حماسی چوب بیضی را نشان می دهد. اولا ، توشمال (نام موسیقی سازان محلی در قبیله بختیاری) با نواختن سازهای موسیقی ، مردان را به چوبازی دعوت می کند. این بازی را می توان به دو بخش Dastmal Bazi و تارک بیزی تقسیم کرد. سورنا (سازهای بادی) برای دستمال بزی و کارنا (سازهای بادی) برای چوب بیزی استفاده می شود. سپس ، صدای طبل با کارنا همراه می شود و سرعت موسیقی بر اساس مکان و اجرای بازی سریعتر می شود.


چوب بیزی رقص خراسانی

یکی از مناطق انحصاری در ایران است که اقوام مختلف با وجود اختلاف نژاد و فرهنگ در کنار هم زندگی می کنند و این به دلیل تنوع اقلیمی آن است.


موسیقی خراسانی یکی از قدیمی ترین نوع موسیقی ایرانی است که با ریتم ها و ملودی های مختلفی در بین مردم در شهرها و روستاهای منطقه خراسان نواخته می شود. برای انجام کارهای مختلفی مانند کشاورزی ، کشت گندم ، شروع باران و سایر رسوم در منطقه خراسان موسیقی خاصی وجود دارد که هویت و فرهنگ مردم این منطقه بیابانی را از سایر مردم ایران متمایز می کند. موسیقی مدرن مناطق جنوبی در خراسان که امروز به خراسان جنوبی تبدیل شده است ، قدمتی طولانی دارد به گونه ای که مراسم و آیین های فرهنگی خراسان جنوبی در لیست میراث ملی ایران به ثبت رسیده است. حرکات ریتمیک و نمایشی از ویژگی های موسیقی محلی در این منطقه است که همزمان اجرا می شود.


آهنگ های گوش نواز ، حماسه ترین رقص ، موسیقی با ریتم های مختلف و حرکات هارمونیک به ویژه در قائستان و بیرجند رایج است. ریتم های رایج منحصر به فرد این منطقه است و در مناطق دیگر ایران رایج نیست. همچنین ، در برخی از روستاها ترانه های خاصی وجود دارد که شهرت محلی دارند. آهنگ های خاص چوبازی زیبایی ، تحرک و هیجان این رقص را افزایش می دهد. چوب بیزی یک رقص گروهی پیچیده و دشوار است که نیاز به مهارت ، سرعت و قدرت دارد و در واقع یکی از هنرهای مرتبط با رقص است که با ویژگی های خاص خود در این منطقه انجام می شود. رقص چوب یا چوب بیزی رقص تکان دهنده ای است که بیشترین حرکات آن شبیه به جنبه های حماسه ، رزمی و حصار است و در همه شهرهای خراسان جنوبی متداول است. این رقص در بیشتر مناطق شرقی و جنوب شرقی ایران در بین ساکنان خراسان و سیستان با کمی اختلاف انجام می شود. متداول ترین رقص چوب با 2 یا بیشتر افراد در گروهی با ترتیب خاص با ساز موسیقی روستایی اجرا می شود که در ابتدا کند است و سپس ریتم آن سریعتر می شود. هر رقصنده دارای 2 قطعه چوب کوتاه و سخت در دستان خود است که با حرکت 2 قدم به جلو و 1 قدم عقب با هر ضرب موسیقی در حالی که چوب ها را به صورت متقاطع ضرب و شتم می کنند و با یک پرش ناگهانی کاملا گرد می شوند. همراهی صدای سازهای روستایی مانند طبل ساز ، سورنا ، دایره و نی با صدای ضرب و شتم چوب و صدای فنری با لباس رنگ سفید باعث تحریک و هیجان این رقص می شود.


رقص مازندرانی

سما ، لک ساری سما ، چکه سما از دراماتیک ترین رقص های ایرانی رقص مازندرانی است که با نام های "سلما" ، " لک ساری سما " یا " چکه سما " نیز شناخته می شود. این رقص به همراه موسیقی ، آواز و حرکات سریع رقص در شمال ایران برگزار می شود. سرچشمه این رقص مازندران است و در حال حاضر رایج ترین رقص است که در همه مناطق طبری (در بین افرادی که در مازندرانی صحبت می کنند) انجام می شود. لک ساری سما با محتوای عاشقانه رقص زنانه است که محدودیت های خاصی در حرکات دارد و همه آنها بیانگر احساس مردم در این منطقه است.

برخی حرکات در این رقص را روشن می کند ، شباهت اجرای ، حرکات و احساسات با اختلافات جزئی است که مردم از شرق تا غرب این استان آن را پذیرفته اند. لک ساری سما معمولاً در مجالس شادی بانوان ، اعیاد ، آداب و رسوم و مراسم مردمی ، مجالس عروسی (مراسم ارائه هدایا به خانواده عروس ، بیل بوران ، جشن ازدواج ، حنابندان ، جشن عروسی و غیره) ، مراسم ختنه و موارد دیگر انجام می شود. رویدادهای شاد


Chakeh Sema در دو بخش Chake اجرا شده است که به معنای کف زدن به زبان مازندرانی به عنوان یکی از ویژگیهای بارز این رقص است و سما به معنای نوعی رقص برای بیان خوشبختی ، خیالات ، آرزوها و رویاهای عاشقانه مردم در بیشتر مناطق ایران است.


گردباد Shalite Shelwar : این رقص عموماً بصورت جداگانه یا با شرکت دو نفر و در بعضی موارد در گروه و بعضی اوقات توسط آقایان انجام می شود. آنها با پوشیدن نوعی دامن محلی به نامهای Shalite Shelwar یا Charkh Shelwar ، دامن خفه و کوتاه بالای زانو از لباس محلی زنان مازندرانی باقی مانده ، می رقصند و Shalite خود را با حرکات هارمونیک و صاف دست و پا می لرزند. تکان دادن شانه ها و خصوصاً قسمت های پایین بدن به طور مستقل و بی نظم و بدون هیچ ارتباطی با سایر رقصندگان روند اصلی این رقص است


بیشتر حرکات رقصنده در این رقص همراه با کف زدن است و تماشاگران در یک دایره در اطراف خود می چسبند. نوع دیگری از Chakeh Sema با یک دستمال به نام Sema Dastma l (Sema Handkerchief) انجام می شود. برای آهنگسازی موسیقی رقص Lak Seri Sema ، شخصی با استفاده از هر دو دست به طور هماهنگ بر روی بعضی وسایل مانند زباله ، وان یا وسایل دیگر می چسبد و شخص دیگری ترانه های شاد می خواند تا اشتیاق بیشتری به وجود آورد.


مردم مازندران پیش از این برای ایجاد موسیقی این رقص از لوک (یک ظرف چوبی) استفاده می کردند ، اما امروزه از سازهای جدید موسیقی نیز در مراسم استفاده می شود. Lak Seri Sema در گذشته با حرکات زیبایی به صورت اصلی انجام می شد و اگرچه امروزه تحریف شده است ، اما می توان برخی حرکات اصلی این نوع رقص توسط بزرگان محلی در روستاها و مناطق مختلف مازندران را مشاهده کرد.



گل یا پو (دستی-دندی)

 ریشه های عمیقی در کودکی نسل های مختلف ایرانی دارد و حتی در بین بزرگسالان نیز بسیار پرطرفدار است. بازی مهیج Gol ya Poch یکی از بازی های محلی برای سرگرمی و افزایش سطح دقت و آگاهی بازیکنان در اوقات فراغت خود در کلیه مناطق ایران با نام ها و ترفندهای مختلف است. در تعداد شرکت کنندگان ، سن و جنس هیچ محدودیتی وجود ندارد و به صورت دو نفره یا به صورت گروهی در حالت نشستن یا ایستاده بازی می شود و نیازی به زمان و مکان خاصی برای انجام آن نیست.


شرکت کنندگان در این بازی به 2 گروه تقسیم می شوند و رهبران شرایط بازی مانند quorum point ، امتیاز هر اکشن ، پیدا کردن Gol را با اولین اقدام ( Gol به معنی یک جسم کوچک در مشت ) ، خطا ، پنالتی و جایزه تعریف می کنند. بازی و بازی با قرعه کشی شروع می شود. شرکت کنندگان در یک گروه در کنار یکدیگر قرار می گیرند و شرکت کنندگان هر دو گروه در مقابل یکدیگر قرار می گیرند. رهبر یک گروه استارتاپی به گروه دیگر پیشنهاد می کند که چه تعداد امتیازات را می توان با Gol مقابله کرد و به اصطلاح به عنوان فروش به جای برخی از امتیازها ، Gol را می خواند. بر اساس تصمیم گروه حریف اگر امتیاز به استارت بدهند ، می توانند با گل بازی کنند و امتیازات از دست داده را بدست آورند. شرکت کنندگان در گروه استارت در کنار یکدیگر قرار می گیرند تا گروه حریف نتواند دست خود را ببیند و دست خود را به یکدیگر نزدیک می کند و رهبر که صاحب گل است ، آن را به طور پنهانی در اختیار دیگران قرار می دهد. . پس از آن همه اعضا دست خود را مشت کرده و جلوی گروه دیگر می گذارند سپس با ایجاد سر و صدا سعی می کنند غلظت گروه دیگر را مختل کنند. شرکت کنندگان در گروه حریف سعی می کنند با دقت و آگاهی و با توجه به حرکت رهبر و دست اعضا ، حالت چشمان و چهره آنها هدف را حدس زده و پیدا کنند. با توجه به حدس و گمان های گروه حریف ، دست مشکوک برای نگه داشتن Gol وجود دارد و مشت دیگر باید با گفتن شرایط " Gol یا خالی " باز شود و سپس آنها فرصتی پیدا می کنند که Gol را در دست هایی پیدا کنند که Gol شاید در داخل آنها باشد . اگر آنها در یافتن هدف موفق شوند ، امتیاز کسب می کنند و باید بازی را در نوبت بعدی شروع کنند و اگر گروه حریف نتواند دوباره Gol را پیدا کند ، گروه استارت باید علاوه بر کسب امتیاز بازی دوباره بازی کند. اگر گروه حریف بتواند Gol را حدس بزند و در حدس اول آن را پیدا کند ، آنها 2 امتیاز کسب می کنند و اگر اشتباه را حدس بزنند ، باید براساس قوانین تعریف شده 1 یا 2 امتیاز را از دست بدهند. در آخرین نوبت ، به نام شاه گل (به دست آوردن آخرین نکته که معمولاً 21 است) ، هر گروهی که می خواهد شاه گل را بدست آورد ، باید شرایط را تکرار کنند (لطفاً به شاه گل بدهید) با اشاره به دستهایی که در مورد آن مکان حدس می زنند از Gol و اگر آنها آن را به درستی حدس بزنند و بتوانند شاه گل را به دست بیاورند ، امتیاز گروه حریف دوباره از صفر شروع می شود و بازی ادامه دارد.


تناب کشی

 یکی از ورزش های پرشور و پرشور مردمی است که از گذشته در بین گروه ها با سن متفاوت انجام می شود و محدودیت جنسیتی در روستاها و شهرهای ایران وجود ندارد. این ورزش از مراسم و رویدادهای باستانی گرفته می شود که در بسیاری از مناطق جهان با روش ها و سبک های مختلف برگزار می شود. در حال حاضر ، Tanab Keshi به عنوان رقابت تیمی بین دو گروه شرکت کننده انجام می شود ، به طوری که هر گروه پس از شروع مسابقه یک سر طناب را در دست خود گرفته و بر اساس قوانین تعریف شده آن را می کشند.


برنده این گروه خواهد بود که می تواند طناب را به همراه گروه مقابل به سمت خود بکشاند در حالی که گروه حریف از خط میانی عبور می کند. این ورزش مردمی در جشنواره ها و اوقات فراغت و بدون توجه به قوانین مسابقات در انواع مختلف انجام می شود. مسابقات Tanab Keshi معمولاً به صورت سرپوشیده ، استراحتگاه ، در فضای باز روی چمن یا ساحل روی ماسه در یک مکان مساوی با طول 30 متر و عرض بیش از 3 متر در گروه 9 نفره (8 عضو اصلی و 1 نفر) جایگزین)


مواد این طناب ورزشی کناف با طول 33 متر و قطر 10 تا 12 سانتی متر هر دو طرف آن باید گره داشته باشد. هیچ گره یا حلقه ای نباید در طول طناب باشد و طناب نباید به بدن اعضای تیم بچسبد. به منظور افزایش سطح داوری توسط داوران ، 5 نوار رنگارنگ یا علامت درج شده در طناب: یک نوار قرمز در مرکز طناب ، 2 نوار زرد در 4 متر با مرکز و 2 نوار سیاه در 5 متر با فاصله فاصله دارد مرکزی که داوران می توانند در صورت کشیدن طناب یا کشش آن را به راحتی قضاوت کنند. اعضای گروه ها نباید از نوار رنگارنگ طناب بیشتری بکشند و در شروع هر کشش ، نفر اول می تواند تا حد امکان در کنار روبان رنگارنگ بایستد.


هر دو گروه باید بدون دستکش طناب بکشند اما می توانند بازی را با کفش یا بدون آن اجرا کنند. این ورزش در 3 مرحله با 2 دقیقه زمان استراحت بین آنها در دور مقدماتی و 3 دقیقه زمان استراحت در دور نهایی انجام می شود. برنده این گروه خواهد بود که می تواند طناب را در فاصله مشخصی که بر روی زمین قرار دارد حرکت کند و طناب را تا جایی که از علامت مرکزی روی زمین می گذرد بکشید و در صورت شکستن طناب بازی تکرار می شود. تعویض در گروه فقط در صورت امکان انجام می شود که اولین کشش مسابقه اول انجام شود .ضرب کشش نتیجه ای ندارد مگر اینکه داور تصمیم بگیرد و 1 امتیاز بعد از 5 دقیقه به هر گروه می دهد و در صورت هرگونه تبانی بین گروه ها ، آنها را کسب می کنند. حذف از مسابقه طناب باید بین بدن و بازوهای اعضای تیم بگذرد و هر مانعی که دلیل آن متوقف کردن حرکت طناب و هر نوع لمس بدن با زمین باشد به جز پا مانند زانو ، باسن ، قسمتهای بالای بدن ، دست و سر خطا محسوب می شوند.


تمام اعضای تیم باید در طول مسابقه در حالت کشش قرار بگیرند. هر گروه می تواند فقط 2 خطای فردی یا گروهی داشته باشد و اگر یک گروه در هر حالت کششی 3 خطا داشته باشد با 1 تا 0 امتیاز آن نمره را از دست می دهند. به هر گروهی که می تواند در هر کشش پیروز شود ، یک امتیاز کسب می شود و اگر این گروه بتواند از 2 تساوی پیاپی از 3 کشش و 2 امتیاز امتیاز کسب کند ، 3 امتیاز کسب می کند و تیم بازنده امتیاز ندارد ، اگر یک گروه می تواند در 3 تساوی با امتیاز 2 بر 10 پیروز شود ، به 2 امتیاز داده می شود و به گروه حریف 1 امتیاز داده می شود تا برنده مشخص شود.


یک بازی هیجان انگیز چوگان

امروز توسط کمیته بین المللی المپیک به عنوان یکی از ورزش های جهانی معرفی شد. چوگان در گذشته در بین پادشاهان و نوه ایرانی محبوب بوده است و نام آن به عنوان یک ورزش اشرافی برگرفته از آن است. این بازی به 600 سال قبل از میلاد باز می گردد و پیدایش آن مربوط به دوره هخامنشی است. در حقیقت ، اولا برای اینكه استعداد اسبهای نظامی ایران را نشان دهد ، اولاً كار تفرجگاهی داشت. براساس شواهد تاریخی ، شاه عباس اول در قزوین و اصفهان (میدان نقش جهان) با بازی چوگان بازی می کرد. متأسفانه ، چوگان به تدریج پس از دوره صفویه فراموش شد ، اما با این وجود دوباره از طریق تماس با اروپاییان در دوره پهلوی مورد توجه قرار گرفت ، اما اهمیت سابق آن هرگز دیگر برنگشت. امروزه تلاش هایی برای ارتقاء چوگان انجام شده است و امید می رود تا سال 2017 پولو در لیست میراث جهانی یونسکو به عنوان یک ورزش ایرانی

درج شود. نام پولو از تکه ای از چوب گرفته شده است که در این مورد استفاده می شود بازی و مهارت بازیکنان در زدن توپ با چوگان ، اسب سواری ، هماهنگی و تعادل در بازی از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.


چوگان در دو زمینه مختلف بازی می شود. یک میدان چمن مستطیل و یک میدان مدیریت با ابعاد مناسب با توجه به کشوری که چوگان در آن اجرا می شود. ابعاد مزارع چمن 160 متر 160 160 ((270 14 146 متر) است. اهداف پستهایی هستند که هشت متری (هفت متر و سی سانتی متر) از هم فاصله دارند که در هر انتهای میدان متمرکز شده اند. سواران به توپ چوبی یا پلاستیکی با قطر 3/25 اینچ (8 سانتی متر) و وزن 4/5 اونس (140 گرم) با یک بامبو در اندازه های مختلف از 120 تا 140 سانتی متر برخورد کردند که بر اساس اسب مناسب است. ارتفاع اسب سوار و اگر توپ در هر ستون از بین ستون های هدف عبور کند ، یک امتیاز خواهد داشت. پولو می تواند در 4 یا 6 ست (چوکا) به مدت 7 دقیقه و 30 ثانیه با 4 دقیقه استراحت بین چوکا و 10 دقیقه نیمه دوم بین چوکای دوم و سوم بازی کند. هنگامی که یک بازیکن در حال گالو زدن به قسمت دیگر زمین است ، جایی که توپ در آنجا پرتاب می شود ، بازیکنان دیگر نمی توانند مانع عبور از آن بازیکن شوند ، مگر اینکه مسافت منطقی داشته باشند و هیچ خطری برای او وجود ندارد. دستها و پاهای اسب را برای مراقبت از آنها ببندید در پولو. ضرب و شتم چوگان به پای اسب ، ضربه زدن به توپ از جهت های مخالف (سمت چپ) ، ضربه زدن به توپ در بین دست و پای اسب و حریف خطای این بازی است. پنالتی های خطا بر اساس قوانین بازی متفاوت است و آنها با ضربه زدن آزاد از روی مسافت مختلف از روی دروازه انجام می دهند.


در ابتدای مسابقه چوگان ، هر تیم چهار نفره با لباس های خاصی لباس پوشیده و از امکانات لازم مانند کلاه اسب سواری ، دستکش ، شلاق چوگان پولو ، چکمه های سواری بدون توری و لنت زانو در پشت خط میانی ایستاده است. اولین کار بازیکن (مهاجم) حمله و همچنین کمک به دفاع است. وظیفه بازیکن دوم (مهاجم) در دفاع از اهمیت بیشتری برخوردار است ، بازیکن سوم (معمولاً بهترین بازیکن تیم) وظیفه دارد حرکات دفاعی را به ضدحمله تبدیل کند و وظیفه بازیکن چهارم (دفاعی) از بین بردن توپ از روی هدف. داور بعد از قرار گرفتن بازیکنان در زمین ، داور توپ را از بین 4/6 متر از بین آنها پرتاب می کند و بازی با گرفتن توپ توسط یکی از تیم ها شروع می شود. هر بازیکن تیم ممکن است با توجه به شرایط بازی موقعیت مکانی خود را در زمین با بازیکن دیگر تغییر دهد و سپس به مکان خود برگردد و توپ را به وسیله ضربه Chogan به سمت دروازه تیم مقابل هدایت کند و مانع از ورود توپ به سمت دروازه خود شود. قوانین ویژه با هماهنگی در داخل گروه. بعد از هر گل باید میدان تغییر کند و تیم برنده این است که کسی که در انتهای بازی امتیاز بیشتری کسب کرده است. اگر امتیاز تیمها برابر باشد و تیمی که امتیازات بیشتری کسب کرده باشد ، برنده خواهد شد. دو داور اسب سواری ، یک داور کرسی ، یک دروازه بان وقت ، یک ضبط کننده گل و یک خط حمله بازی را داوری می کنند. مسابقات چوگان فقط در پایان هر چوکا برای استراحت متوقف شده و اسب ها را در شرایط عادی تغییر می دهند. حداکثر استفاده از یک اسب در 2 چوکاس در طول یک بازی توسط سوارکاران است. اسب های چوگان باید از ویژگی های ویژه ای مانند سرعت ، قدرت و چابکی برخوردار باشند. اسب ایرانی ، اسب کردی و اسب خارجی و اسب دزدکی اسب های مناسب برای این بازی هستند.


توپ مرمر

یکی از بازی های دلتنگی بیشتر کودکان ایرانی است؛ بازی با برخی از تیله های کوچک پر از رنگارنگ شیشه ای. در حقیقت ، این بازی در بین سرگرمی های ایرانی ریشه باستانی دارد که تنها ابزار مورد نیاز فقط تیله ها در اندازه های مختلف است. این orbs ها با لهجه های مختلف در مناطقی از ایران دارای نام های مختلف هستند که رایج ترین نام آن Tileh است ، اما گاهی اوقات به عنوان Gololeh یا Golol نیز یاد می شود. تعداد بازیکنان در این بازی مهم نیست و معمولاً در بین پسران به صورت Twosome یا حتی به عنوان یک گروه در سبک ها و روش های مختلف بازی می شود


کشتی با چوکه یا کشتی کوردی

کشتی کوردی کردستان با چوخ یکی از قدیمی ترین و محبوب ترین ورزش های سنتی و روستایی در ایران است که در مناطق شمالی خراسان بازی می شود.


کشتی با چوکه که در گذشته به عنوان کشتی کوردی شناخته می شد یکی از آداب و رسوم کردهای شمال خراسان است که بر زندگی مردم نه تنها به عنوان یک ورزش بلکه به عنوان یک آیین فرهنگی و قهرمانی تأثیر می گذارد.


این نوع کشتی یادآور روحیه شجاعت ، جوانمردی ، وحدت و قهرمانی در بین مردم این منطقه است و معمولاً در مراسم ها ، مجالس عروسی و عید در فضای باز و طبیعت بر روی چمنزار یا خاک نرم در روستاها و اماکن مسکونی عشایر انجام می شود. و جلال این ورزش را می توان در 13 اسفند و چهاردهم فروردین در اسفراین دید.


امروزه این ورزش روی تشک های کشتی نیز انجام می شود. این کشتی فرنگی تنها شکل کشتی سنتی و محلی ایران است که به طور رسمی به عنوان یک ورزش بین المللی ثبت شده است. کشتی گیران از لباس های خاصی استفاده می کنند از جمله شلوار خاص طول آن تا زانو های کشتی گیر یا شلوار بلند محلی که پاهای خود را تا زانو می چسباند - پشم یا کت پنبه محلی و بدون آستین که نام آن چوخ طولانی تر از پالتوهای معمول است - پارچه ای مشهور است که شاول تا کمر گره خورده است. این ورزش به دلیل استفاده از کت چوکه به کشتی چوکه مشهور است. زیبایی کشتی چوکه را می توان در قالب سنتی و با حضور بسیاری از هواداران در یک میدان گرد با قطر 10 متر ، صدای طبل و سورنا و رقص های محلی مشاهده کرد. قوانین این نوع کشتی گیری ساده و صریح است. کشتی گیران به گروههای 4 یا 5 وزن تقسیم می شوند و با بوسیدن زمین ورزش یا تشک کشتی به میدان می آیند ، سپس رقبا دست تکان می دهند و گونه های یکدیگر را می بوسند و پس از آن رقابت در 10 دقیقه و بدون توقف شروع می شود.

اگر هیچ رقبایی در زمان رسمی برنده نشود ، این مسابقه 5 دقیقه بعد از 2 دقیقه ادامه خواهد یافت. کشتی چوخه یک ورزش بسیار خشن و نبرد قهرمانانه است که مانند کشتی های کلاسیک در زمین و بدون کفش انجام می شود. پا نقش مهمی در این کشتی دارد و رقیبان با استفاده از تکنیک های مختلف برنده می شوند. داوران این ورزش بزرگان هستند که در این نوع مسابقات حرفه ای هستند. جوایز کشتی چوکه به دلیل ماهیت سنتی و ملی آن متفاوت است و اعطای برنده یک قوچ مبتنی بر آداب و رسوم محلی است.

این کشتی در سایر کشورها مانند ازبکستان ، قزاقستان و تاتارستان با نام های مختلفی چون "گراش" ، "گلاش" ، "آلیش" نیز متداول است. علاوه بر قبیله کرد ، اقوام دیگری مانند ترک ، فارس ، افغانی و بلوچ در شمال خراسان زندگی می کنند و کشتی چوکه نیز در بین آنها مشترک است. اما خاستگاه کشتی چوخ خراسان شمالی است ، در بین مردم خراسان ، گرگان و کرمان نیز رواج دارد. در مناطق دیگر ایران در شهرهایی مانند خراسان ، قوچان ، اسفراین و غیره انواع مختلفی از عرصه های کشتی گیری وجود دارد که از بین آنها قدیمی ترین "امام مرشد" در شهرستان فاروج و سایر عرصه های اسفاین است که در آن استادیومها حضور داشته اند. ساخته شده در رومی.


سوارکاری

سوارکاری در هر زمان مختلف توسط بسیاری از انواع مختلف انجام می شود ، اما در هر زمان دارای عملکردهای خاصی است ، اما به عنوان یکی از ورزش های مهیج در مناطق مختلف ایران نیز محبوب است. این اسب در بین عشایر و اهالی روستا جایگاه ممتازی داشت و مبارزان ایرانی به دلیل مهارت در اسب سواری و اصالت اسب هایشان مشهور بودند.

امروزه مسابقات اسبی با شاخه های مختلف به یکی از ورزش های محبوب تبدیل شده است به طوری که حتی تماشای آن سرگرمی های زیادی را به عنوان سرگرمی به وجود می آورد. قدرت بدنی و ذهنی برای انجام این ورزش ضروری است و اگر می خواهید این کار را ادامه دهید ، لازم است بدانید تجهیزات این نوع ورزش ، نگهداری اسب ، پرورش اسب و تمرین بسیار گران است. بازی های دراماتیک با اسب شامل چیدن کلوپ از روی زمین ، چیدن کلاه از ارتفاع ، ایستادن و دستی گرفتن در پشت اسب (در گلف کامل) ، پرش روی اسب و پریدن اسب در طی راهپیمایی است. اسب گلف از جمله سرگرمی ها و بازی های مهیج است که در برخی از رویدادها به عنوان مراسم یا مسابقات محلی به عنوان مسابقه ای همراه با موسیقی عامیانه هر منطقه با حضور و ترغیب مخاطب و داوری آهنگسازان در بین برخی قبایل انجام می شود. عشایر و روستائیان ، به ویژه ترکمن که با اسب خود شناخته می شوند (ترکمن صحرا مرکز سوارکاری است و گنبد پایتخت سوارکاری در ایران است). اسب هایی مانند ، "Dokhon" ، "آیا خشم" فارسی "،" Arab "(زیباترین اسب ها) ،" کرد "(سریع ترین اسب ها) و" Khazar "در آموزش سوارکاری بسیار محبوب هستند.

در حقیقت ، این ورزش هنری است که مربوط به روش رهبری و کنترل حرکت اسب توسط اسب سوار است. اسب سوار معمولاً با پوشیدن پارچه های سوارکاری مانند کلاه ایمنی ، چکمه های سوارکاری ، دستکش ، شلوار سواری ، جلیقه های محافظ بستگی به نوع رقابت ، هماهنگ با سرعت یک اسب دارد. سپس ، اسب سوار مرکز ثقل خود را به سمت جهت مورد نظر متمایل می کند و برای حفظ وضع او باید وضعیت کاملاً متعادل خود را روی زین نگه دارد.

سوارکاری شامل سوارکاری ، سوارکاری (یکی از محبوب ترین نوع مسابقات سوارکاری) ، چوگان (نوعی ورزش گروهی) ، لباس(یک فرم بسیار ماهر برای سوارکاری) ، تعقیب با اسب ، رودو (مسابقه با اسب های وحشی) و موارد دیگر زمینه های دیدنی متعدد با استانداردهای خاص و قوانین خاص. شاید یک اسبی به دلیل خطاهای مختلف خود در طول مسابقه جریمه شود و برنده کسی باشد که کمترین خطا ، کمترین زمان یا بالاترین امتیاز را براساس نوع رقابت داشته باشد.


کیکاج یا قیچاچ

 از گذشته اسب نقش حیاتی و اسطوره ای در زندگی عشایر و روستائیان دارد به گونه ای که اسب در بسیاری از فعالیت های خود مانند ازدواج ، ورزش و شغل نقش اصلی دارد.


کیکاج، قیچاچ یا قیچی یکی از ورزشهای سنتی رزمی در بین ایرانیان به ویژه عشایر است که نشانگر مهارت افراد در اسب سواری و تیراندازی است. کیخاج تحت تأثیر فرهنگ ، حماسه و شجاعت مردم در مناطق مختلف بوده و این عامل تقویت روحیه شلاق و قهرمانی است.


علاوه بر جنبه سرگرمی ، استحکام و تمرکز بالا ، مهارت در تیراندازی به سمت علائم و سرعت واکنش در این بازی ضروری است تا فرد بتواند توانایی خود را روی چندین اندام پویا متمرکز کرده و احساس و مهارت بدن خود را نشان دهد.


قیجاج در ادبیات به معنای کج و کج است و به اصطلاح به عنوان نوعی مهارت و عملکرد ورزشی بازگشت به اسب است که نوعی مهارت و روش دفاع و حمله در جنگهایی است که نیاز به تکنیک و تاکتیک تیراندازی در هنگام سوار شدن دارد. اسب


در تمام شهرهای ایران با نام ها و روش های مختلف متداول است که علاوه بر اسب سوار ، انتخاب اسب و آموزش آن نیز مهم است. در مجالس عروسی عشایر یا قبایل عرب ایران ، یک اسب سوار با انجام بازی Qiqaj همراه با صدای سورنا ، در زمانی که عروس به خانه داماد می آید ، شادی و هیجان خاصی را به این مراسم می بخشد.


در حال حاضر ، علاوه بر زمان وقایع ویژه ، به صورت جداگانه به عنوان مسابقه در بین قبایل در دشت ها برگزار می شود. اسب سوار (مرد یا زن) با اسلحه شکارچی (اسلحه) در دست خود وارد اسب می شود و سپس اسبی را از روی شانه خود بلند می کند و اسلحه را برمی دارد.


این نمایش شامل سوارکاری و انجام حرکات آکروباتیک مانند چرخش های خاص و جهش از عقب اسب ، هدایت اسب به سمت چپ و سمت راست با روش های مختلف به سمت اهداف ، شلیک به علائم ثابت یا متحرک در ارتفاع خاص ، مسافت است. و ضربه زدن به آنها را می توان در سه مرحله توضیح داد: ضربه زدن به علامت ، برداشتن زین و (تیراندازی به نشان). این اسب سوار در ابتدا دو شلیک اسلحه دارد. یک شوت در رفت و برگشت و یک شوت به روش برگشتی که باید به سمت دروازه شلیک کرد. اسب سوار باید پس از عبور از جلوی نشانه ، به عقب برگردد. برداشتن زین از این مرحله شروع می شود ، هنگامی که اسب سوار وارد میدان شد و اسب را حرکت داد. به او اجازه داده می شود که زین را از زیر پایش برداشته و آن را با دست بلند کند. اگر او روی زمین بیفتد ، سوارکار صحنه را از دست می دهد. و در آخرین مرحله شروع می شود که نشان دهنده یک هنر سوارکاری فردی است. 10 قطعه چوب در مسافت مشخص نصب شده در زمینه مسابقه که اسب سوار وظیفه دارد مارپیچ را بین آنها جابجا کند. در این مرحله ، گالوپ اسب و عبور از هر چوب دارای 1 امتیاز برای اسبی است.

سرانجام ، نمرات هر اسبی بر اساس قوانین تعریف شده محاسبه می شود و برنده به دیگری معرفی می شود. صدای تیراندازی در بین تشویق و فریاد طرفداران با صدای ساز موسیقی باعث ایجاد نشاط خاصی در محیط مسابقه همزمان با اجرای این ورزش هنری می شود.


کابادی یا بازی زو

هرچند ، ممکن است که نام کابدی برای ما آشنا نباشد ، این ورزش ترکیبی از کشتی و راگبی است که با نام "زو" در تمام استان های ایران شناخته می شود و یک بازی فعال و ساده و بدون تجهیزات است. کبوددی با چهار هزار سال سابقه یکی از ورزشهای محبوب آسیای جنوبی به دلیل تغییر قوانین به مرور زمان به یک ورزش بین المللی تبدیل شده است. اصالت ایرانی

این ورزش قومی در ابتدا یک بازی ایرانی است که با نام های مختلفی در مناطق مختلف از جمله "شیرین دود" در گیلان ، "زو" در خراسان ، گلستان و مازندران ، "کبوددی" در سیستان و بلوچستان شناخته می شود. میدان کبدی به صورت گرد ، مربع یا مستطیل خشت ، فضای شنی و چمن زنی است که به وسیله یک خط به دو قسمت مساوی تقسیم شده است. بازیکنان به دو گروه تقسیم می شوند و مدافعان و مهاجمین که با قرعه کشی مشخص می شوند و یکی از بازیکنان تیم مهاجمی که توسط سرپرست تیم انتخاب می شود با گفتن مداوم کلمه Zu یا Kabaddi به میدان مقابل حمله می کند و سعی می کند یک یا چند عضو را لمس کند. از تیم مدافع است و آنها را از بازی خارج می کند. این امکان را برای او فراهم می کند که هم تیمی خود را وارد بازی کند. اگر بازیکنان تیم مدافع بتوانند در هنگام حمله خود مهاجم را در زمین خود نگه دارند تا او نتواند حرف خود را ادامه دهد و دیگر نمی تواند به خط میانی میدان بازگردد ، مهاجم باید از بازی خارج شود و او دوباره به نوبت بعدی برمی گردد. مهارت ، انعطاف پذیری ، چابکی ، قدرت ، فوری و جسارت برای گرفتن بازیکن مهاجم یا فرار از حریف در این بازی ضروری است.

اگر مهاجمی که توسط مدافعان گرفتار شده است ، بر اساس توانایی وی برای گفتن مداوم کلمه معمولی و در نهایت لمس خط ، موفق به فرار شده و دوباره به خط میانی میدان باز می گردد و باید همه مدافعانی که او را در این زمینه لمس می کنند ، ترک کنند. بازی تمام مواردی که توسط داور و این روند بررسی شده توسط حریف تکرار می شود. بازی وقتی تمام می شود که یک تیم تمام اعضا را از دست بدهد و اگر تعداد اعضای یک تیم بیشتر از تیم دیگر باشد ، تیم باخت باید از زمین خارج شود و تیم دیگری جایگزین شود. ورزش و مسابقات کبدی معمولاً در سه شکل و فرم های مختلف مانند سانچوانی ، جمینی ، عمار انجام می شود و در حال حاضر در سه رشته استاندارد (سرپوشیده) ، سرکل (دایره) و ساحل توسط مردان و بانوان بازی می شود که همه آنها مطابق به قوانین فدراسیون آماتور کابدی. کبدی توسط دو تیم هر یک شامل 12 بازیکن (7 بازیکن اصلی زمین و 5 بازیکن نیمکت نشین) انجام می شود که دو نیمه هر یک 20 دقیقه توسط آقایان و دو نیمه 15 دقیقه ای توسط زنان انجام می شود که 5 دقیقه فاصله بین نیمه. مهاجمان هر دو تیم بر اساس قوانین و معیارهای تعریف شده از تهاجم ، دفاع ، تعویض و گفتن کلام کابدی سعی می کنند به بالاترین امتیاز برسند. در صورت تساوی تیمها پس از وقت منظم ، هر تیم 5 حمله اضافی به آنها داده می شود و در صورت بروز امتیاز مجدداً باید مهاجمان را یک بر یک ادامه دهند تا پیروزی در یک تیم.


بیل گاردانی

شهر نم وار یکی از شهرهای باستانی مربوط به دوران ساسانی و اشکان در ایران است که آداب و رسوم تاریخی آن هنوز زنده است و یکی از آنها با باستان دو هزار سال ، مراسم لایروبی قم رود و مراسم بیل گردانی است که نشانه آن است طبیعت توسط انسان مهار می شود.


بیل گردانی ، یک مراسم شکرگذاری آب و طبیعت با ریشه در فرهنگ آب و آبیاری ، یکی از مراسم های باستانی و قهرمانی ایران است که به عنوان سمبل تلاش و همدلی در میدان اصلی نیم نم در قالب مسابقه ای همراه با موسیقی عامیانه و حضور افراد پرشور.


این مراسمی برای الهه آب است. این مراسم آیینی به دلیل ارزش و اهمیت آب ، آبیاری و کشاورزی در این منطقه حاصلخیز ، سمبل ابراز تشکر از آناهیتا (الهه آب) است. مردم محلات ، پایتخت گل در ایران ، از طریق این مراسم از روند کاشت بهار استقبال می کنند. از گذشته در بین کشاورزان محلی معمول بوده است که هر ساله در اسفند یا اوایل بهار ، در آستانه زمان آبیاری ، هنگام گل و لای مسیریاب رودخانه قم و گیاهان رو به رشد به یکدیگر کمک کنند. و علفهای هرز روند آبیاری را سخت می کنند. پس از اتمام لایروبی ، که چند روز به طول می انجامد ، هنگامی که آب از نهر به شاخه اول می رسد ، به نام وارگو به زبان عامیانه نامگذاری می شود ، مراسم بیل گردانی به عنوان یادبود آداب و رسوم و شجاعت آغاز می شود.


پیش از مراسم بیل گاردانی ، کشاورزان با بیلهای خود راه را طی می کنند تا به سکوی ویژه در مرکز نیم ور ، محل سکونت برسند. بیل گاردانان (افرادی که بیلهای خود را می چرخانند) ورزشکاران این منطقه هستند که هفت بیل را به طور محکم به دو دسته چهار تایی و سه گانه با هدف هفت آسمان می چسبند. چهار بیل با دست راست به هم می چسبند و دسته دیگر با دست چپ آنها گرفته می شود. آنها پای راست خود را از سطح اول مسابقه تا انتها به جلو می گذارند ، سپس دو دسته بیل را به موازات شانه های خود جمع می کنند و همزمان در دو جهت مخالف بین 5 تا 30 بار به طور ماهرانه می چرخانند ، تا جایی که می توانند. آنها قدرت خود را از این طریق با اوریسون و قصد حرکت هفت آسمان نشان می دهند و قدرت ذاتی خود را به مردم نشان می دهند. اگر بیل گاردان (این ورزشکار) تعادل خود را از دست بدهد و بیل ها روی زمین بیفتند و به یکدیگر برخورد کنند ، او بازنده و سرزنش هوادارانش خواهد بود. براساس ارزش ها و جنبه های این مراسم آیینی ، بیل گردانی در حال حاضر ورزش مردمی ?

آخرین مطالب این وبلاگ



Buy website Traffic
Buy Website Traffic Cheap