امروز به منظور بزرگداشت شاعر برجسته فارسی ابوالقاسم فردوسی که به معنای واقعی کلمه به معنای "تعلق به بهشت" است.
حکیم ابوالقاسم فردوسی شاعر ایرانی است (329-411 ق). دوران کودکی و جوانی فردوسی در دوران سلسله سامانی گذشت. فردوسی (940 - 1020Ad) در طوس ، شهری در شمال شرقی ایران ، در استان خراسان متولد شد. فردوسی اسطوره و تاریخ را در شاهنامه تلفیق می کند ، که در انگلیسی به عنوان "کتاب پادشاهان" شناخته شده است.
حکیم ابوالقاسم فردوسی طوسی | مشهورترین شاعر فارسی
حکیم ابوالقاسم فردوسی طوسی ، شاعر بزرگ ایرانی ، در شهر طوس ، در خراسان متولد شد. معروف ترین اثر وی ، شاهنامه ، یک حماسه ملی است و یکی از شگفت انگیزترین گنجینه های ایران است. برخی معتقدند ملت ایران ملیت و هویت خود را مدیون کارهای بی نظیر و فراموش نشدنی این مرد بزرگ است. این باور عمومی است که فردوسی نه تنها یک شاعر بلکه یک قهرمان ملی است.
حکیم ابوالقاسم فردوسی شاعر ایرانی است (329-411 ق). دوران کودکی و جوانی فردوسی در دوران سلسله سامانی گذشت. پادشاهان سامانی طرفداران ادبیات فارسی بودند. در سال 329 هجری قمری ، فردوسی در تابان در طوس متولد شد. از همان ابتدا ، اگرچه او نیز طرفدار علم بود ، اما به خواندن داستان بسیار علاقه مند شد. علاقه وی به داستانهای کهن باعث شد او کتابی بنویسد به نام شاهنامه. ادبیات رودکی و داغیگی تأثیر زیادی در ادبیات فردوسی داشت. در سال 370 یا 371 ، فردوسی شروع به نوشتن شاهنامه به صورت شاعر کرد. در آغاز ، او ثروت قابل توجهی داشت. علاوه بر این ، برخی از بزرگان خراسان که به تاریخ ایران باستان علاقه داشتند به او کمک می کردند. اما وقتی سالها گذشت و فردوسی بیشتر شاهنامه را سروده بود ، از فقر رنج می برد. وی همچون بابک سعی کرد زرتشت و زبان فارسی را به ایران برگرداند.
فردوسی شخصی است که شعرهای او نه تنها در فرهنگ و ادبیات ایران بلکه در کل جهان تأثیر گذاشتند. فردوسی در سال 416 هجری قمری در شهر طوس درگذشت و در آنجا دفن شد همه ساله ، 15 اردیبهشت ، برای این شاعر که تاریخ و زبان ایران را نوشت ، جشنی برگزار می شود.
براساس شاهنامه ابومنصوری ، فردوسی هنگام 30 سالگی نوشتن شاهنامه را آغاز کرده است. با این وجود ، توانایی فردوسی در فارسی و شعر ثابت می کند که او ممکن است در زمان جوانی نیز شعرهایی را سروده باشد و همچنین ممکن است در دوران جوانی خود ، بخش هایی از شاهنامه را براساس داستانهای باستانی که توسط مردم روایت شده است ، تألیف کرده باشد.
فردوسی حدود 30 سال شاهنامه را می نگاشت.با همه اینها ، اندازه شاهنامه فعلی کمی بیشتر از دو برابر ایلیاد و ادیسه هومر است. در شاهنامه 58 پادشاه وجود دارد.
شاهنامه سه بخش دارد.
قسمت اسطوره ای آن از دوران کیومرث تا ظهور فریدون توضیح می دهد.
قسمت پهلوانی با دوران حماسه پادشاهی فریدون آغاز می شود و با مرگ رستم به پایان می رسد.
قسمت تاریخی با ظهور بهمن آغاز می شود و با هجوم اعراب و شکست ایران به پایان می رسد.
یان ریپکا ، دانشمند و دانشمند بزرگ ادبیات ایران درباره شاهنامه نوشت: "واقعیت مسلم این است که در سرتاسر جهان ، هیچ ملتی دیگر دارای چنین حماسه ای سطح بالا نیست که بتواند تمام سنت های تاریخی آن را شامل شود ، از دوران تاریک اساطیر تا اواسط قرن هفتم. "
ویژگی های هنری شاهنامه
شاهنامه نه تنها یک بنای یادبود بلکه یک نقاشی ظریف از تمام خصوصیات انسانی است. فردوسی به بهترین وجه ممکن ، ویژگی های متکبرانه و طاغوتی را در قالب شخصیت های داستان خود ساخته است.مشهورترین شخصیت شاهنامه ، یک مبارز بزرگ با بهترین فضیلت های انسانی است و او ابرقهرمان داستان فردوسی است ، اما او همچنین از خطاهای انسانی و رفتارهای متکبر عاری نیست.شاهنامه گنجی زنده و جاودانه است ، زیرا ویژگی های شخصیت های تاریخی یا داستانی شاهنامه به راحتی در دنیای واقعی ما قابل مشاهده است.
به نظر می رسد فردوسی هزاران سال را در جلو و پشت دیده است و شاهنامه را بر این اساس خلق کرده است. شاهنامه نبرد خوب و بد است ، نبرد سیاه و سفید ، نبرد مردان و دیو. تفکر فردوسی و اندیشه شاهنامه همیشه محافظ خوبی در برابر بی عدالتی و ظلم است.
بیشتر داستانهای شاهنامه ، غیرقابل اعتماد بودن جهان را برای خواننده به ارمغان می آورد و او سعی می کند خواننده را بیدار کند و او را به یادگیری از زمان انگیزه می دهد ، اما در عین حال ، هنگامی که نوبت به عاشقانه می رسد ، فردوسی به راحتی و با شکوه موضوع را روایت می کند.
تصویرگری عامل بسیار مهمی در شعر فردوسی است. او بسیار واقع بینانه ترسیم می کند ، که فکر می کنید شما همچنین شخصیت شاهنامه هستید که به صورت زنده تماشای آن می کنید. این شاعر ، وقایع و ماجراهای را در مقابل چشمان خواننده نشان می دهد ، حتی او وقایع طبیعی مانند طلوع آفتاب ، غروب خورشید ، شب ، روز و غیره را توصیف می کند.
فردوسی مرد بزرگی در تاریخ ایران است و ایرانیان برای همیشه مدیون او خواهند بود. پدرش از دهقانان توس بود که ثروت و موقعیت قابل توجهی داشت. وی از همان زمان که به کسب علم و دانش می پرداخت، به خواندن داستان هم علاقه مند گردید.چنان که می دانیم “دهقانان” یک طبقه از مالکان بودند که در دوره ی ساسانیان در ایران زندگی میکردند و یکی از طبقات اجتماعی فاصل میان طبقه کشاورزان و اشراف درجه اول را تشکیل میدادند و صاحب نوعی “اشرافیت ارضی” بودند.
زندگانی آنان در کاخهایی که در اراضی خود داشتند سپری میشد. آنها به وسیله ی “روستاییان” از آن اراضی بهره برداری می کردند و در جمع آوری مالیات اراضی با دولت ساسانی و سپس در عهد اسلام با دولت اسلام همکاری می نمودند و حدوداً تا زمان حمله مغول به تدریج بر اثر فتنه ها و آشوبها و تضییقات گوناگون از بین رفتند.
همانگونه که در زندگی نامه فردوسی آمده است، آغاز زندگی او هم زمان با گونه ای جنبش نوزایش در میان ایرانیان بود که از سدهٔ سوم هجری شروع شده و دنباله و اوج آن به سدهٔ چهارم رسید و گرانیگاه آن خراسان و سرزمین های فرارود بود.
در درازنای همین دو سده تعداد چشمگیری از سرایندگان و نویسندگان پدید آمدند و با آفرینش ادبی خود زبان پارسی دری را که توانسته بود در برابر زبان عربی پایدار بماند، توانی روزافزون بخشیدند و به صورت زبان ادبی و فرهنگی درآوردند. فردوسی از همان روزگار کودکی در حال مشاهده کوشش های مردم پیرامونش برای پاسداری ارزش های دیرینه بود و خود نیز در چنان زمانه و زمینه ای پا به پای بالندگی جسمی به فرهیختگی رسید و رهرو سخت گام همان راه شد.
دوران کودکی و نوجوانی فردوسی نه خود شاعر سخنی گفته و نه در بن مایه های کهن جز افسانه و خیال بافی چیزی به چشم میخورد. با این حال از دقت در ساختار زبانی و بافت تاریخی – فرهنگی شاهنامه، میتوان این را دریافت که فردوسی در دوران پرورش و بالندگی خویش از راه مطالعه و ژرف نگری در سروده ها و نوشتارهای پیشینیان خویش سرمایهٔ کلانی اندوخته که بعدها دست مایهٔ او در سرایش شاهنامه شده است. همچنین از شاهنامه و زندگی نامه فردوسی اینگونه میشود برداشت کرد که فردوسی با زبان عربی و دیوان های شاعران عرب و نیز با زبان پهلوی آشنا بوده است.
کودکی و جوانی فردوسی در زمان سامانیان سپری شده است. شاهان سامانی از دوستداران ادب فارسی بوده اند. آغاز سرودن شاهنامه را بر پایهٔ شاهنامه ابومنصوری از زمان 30 سالگی فردوسی میدانند اما با مطالعه زندگی نامه فردوسی می توان اینچنین برداشت نمود که او در جوانی نیز به سرایندگی می پرداخته است و چه بسا سرودن داستان های شاهنامه را در همان زمان و بر پایهٔ داستان های کهنی که در داستان های گفتاری مردم جای داشته اند، آغاز نموده است.
داستان های شاهنامه در زمان جوانی وی گفته شده باشد میتوان داستانهای بیژن و منیژه، رستم و اسفندیار، رستم و سهراب، داستان اکوان دیو و داستان سیاوش را نام برد.
فردوسی پس از آگاهی یافتن از مرگ دقیقی توسی و نیمه کاره ماندن گشتاسب نامه سرودهٔ او (که به زمانهٔ زرتشت می پردازد)، به نگاشته شدن شاهنامه ابومنصوری که به نثر بوده و بن مایهٔ دقیقی توسی در سرودن گشتاسب نامه بوده است پی برد و به دنبال آن به بخارا، پایتخت سامانیان “تختِ شاهِ جهان” رفت تا آن را پیدا کند و بازمانده آن را به شعر در آورد. فردوسی در این سفر “شاهنامهٔ ابومنصوری” را نیافت اما در بازگشت به توس، امیرک منصور، که از دوستان فردوسی بوده است و “شاهنامه ابومنصوری” به دستور پدرش ابومنصور محمد بن عبدالرزاق یکپارچه و نوشته شده بود، نسخه ای از آن را در اختیار فردوسی نهاد
دیگه نگو شام چی بپزم !! ○مجله آشپزی شکمو○
مشاهده
وبلاگ سرگرمی و دانستنی ها
مطلب مرتبط
بر چهرهی گل نسیم نوروز خوش است
مطلب مرتبط
طرز تهیه دلمه کلم در سس گوجهفرنگی
